Discipline verandert in de tijd

Ik heb discipline, altijd al een mooi woord gevonden. En ik had ook altijd veel discipline:  op school braaf mijn huiswerk gemaakt zonder aansporing van ouders, tijdens vervolgopleidingen de eindstukken op tijd ingeleverd. Ook met het leren van de Italiaanse taal was ik bij iedere les, en oefende ik braaf in de weekenden en avonduren. Toch is er wat veranderd. Er is zoveel te doen. Teveel om alles bij te -houden. En dan komt het aan op keuzes maken en…. schrappen.

Maar wat nou als je iets erg graag wilt (leren) of heel belangrijk voor je is? Hoe houd je dan je discipline vast? Recent heb ik weer mogen ervaren wat de kracht is van frequente kleine stappen in een korte periode. Eind vorig jaar heb ik een challenge gevolgd: hondenfotografie met je smartphone. (voor de liefhebber: www.hondenfotograferen.nl, een aanrader!). Gedurende een week ontving ik iedere dag een nieuwe opdracht, met een leuk filmpje, goede uitleg, en dagelijks kwam er feedback op mijn ingezonden resultaat. Die hele week stond mijn smartphone op camerastand en werd onze pup geplaagd met een apparaat voor zijn snufferd. Die week heb ik ontzettend veel geleerd en daar heb ik nu nog profijt van. Vervolgens was ik hongerig naar meer en heb ik me aangemeld voor een online training, te volgen op eigen uur en tijd…. En je raad het al; dat raakte in het slop. De eerste twee weken was ik nog erg fanatiek, maar inmiddels liggen les 7 t/m 12 al weken op mij te wachten. En het kost echt niet veel tijd, maar er is zoveel te doen…

Hoe kun je nieuw gedrag ontwikkelen?

In de psychologie is veel onderzoek gedaan naar de manier waarop mensen nieuw gedrag ontwikkelen. En wat blijkt? Leren werkt het beste wanneer het plaatsvindt binnen de dagelijkse context, continu en in kleine stappen en in combinatie met optimale ondersteuning. Hierdoor blijft het onderwerp top-of-mind, durf je te leren door fouten te maken omdat je meerdere kansen krijgt zaken toe te passen en kun je de kracht van herhaling inzetten om nieuwe verbindingen in je hersenen te vormen.

Omdat we zelf hebben ervaren dat dit heel goed werkt, hanteren we deze aanpak ook bij Moogelijk. We sluiten aan op de werkcontext, maken het luchtig met goede en heldere informatie opgedeeld in brokjes, zodat je in een korte periode als vanzelf naar een eindresultaat toewerkt. De combinatie met persoonlijke feedback zorgt ervoor dat je het volhoudt en je ontwikkeldoel bereikt!

Hedwig

Waarom worden stresssignalen niet opgepikt?

Veel mensen vinden het vaak heel lastig om grenzen aan te geven, dat blijkt keer op keer als ik ze in mijn praktijk tref. Meestal hebben ze al eerder gemerkt dat het niet zo goed gaat. Lichamelijke signalen, onderbroken nachten door het piekeren, het thuisfront heeft het zwaar te verduren … het zijn slechts enkele voorbeelden van klachten. Alleen, op het werk lijken deze mensen nog een hele poos even actief en energiek als altijd. Pas op het moment dat de spreekwoordelijke emmer overloopt en deze persoon zich ziek meldt, verandert er iets.

Waarom gebeurt dat niet eerder? Als iemand zegt dat het allemaal teveel wordt en duidelijk vermoeid is, dan zijn dat toch duidelijke signalen? Dat zou je denken. Toch sorteren dergelijke boodschappen in eerste instantie vooral erkenning en begrip, soms zelfs letterlijk met de woorden: ‘Wij vroegen ons ook al af hoe jij dit vol kunt houden.’ Pas als de betreffende medewerker omvalt, blijkt dat er ineens van alles geregeld kan worden. Collega’s nemen taken over, er worden externen ingehuurd en de ramp die de medewerker eigenlijk verwacht, blijft uit … Hoe kan het dat de signalen niet eerder serieus genomen worden? Waren al die schreeuwen om hulp aan dovemansoren gericht?

Waarom word je niet gehoord?

De vraag is niet alleen wat je zegt, maar ook wat je laat zien. Geef jij wel eens aan dat je moe bent, dat je het eigenlijk niet meer redt? Stel je dan eens kritisch de vraag hoe jouw boodschap overkomt op anderen. De kans bestaat dat je een dubbele boodschap uitdraagt. Je geeft aan dat je ergens mee worstelt en maakt dit eindelijk bespreekbaar. De ander weet niet dat jij hier al maanden mee worstelt en heeft misschien niet gezien dat je stress ervaart, je zorgen maakt en piekert, dat je het gevoel hebt over de wallen onder je ogen te struikelen. Anderen zijn bezig met hun eigen zorgen. Intussen heb je al die tijd laten zien dat je de schouders eronder zet. Je zegt verbaal dat je het niet redt, maar je doet non-verbaal het tegenovergestelde: aan het einde van de dag – niet de werkdag, maar iedere willekeurige kalenderdag – is het werk toch altijd weer klaar.

Hoe geef je duidelijk je grenzen aan?

Hoe duidelijk geef jij je grenzen aan? En bij wie? Voor de meesten zijn dit lastige vragen: het betekent dat je moet dealen met het vervelende gevoel iets niet te kunnen. Toch zijn het wezenlijke vragen, want er zitten maar 24 uur in een dag en die dag is er voor meer dan alleen je werk. Je hebt ook nog je huishouden, gezin, familie en vrienden, je hobby’s en je zult moeten eten, drinken en slapen. Structureel ’s avonds of in het weekend een aantal uur werk erbij sprokkelen helpt jou niet verder. Bij de verkeerde persoon naar een oplossing zoeken ook niet.

Begin met bijhouden van je taken en bijbehorende tijd; verzamel feiten. Hoeveel uur heb je nodig voor jouw taken? En correspondeert dat met je werkuren? Dit levert een mooi praatstuk op om met je leidinggevende aan tafel te gaan zitten. Neem als missie voor dat gesprek dat je in ieder geval niet met het volledige lijstje weer van tafel gaat: er moet concreet zicht zijn op een oplossing. Ga in overleg over prioriteiten, zolang maar duidelijk is dat einde werkdag echt einde werkdag is. Op het moment dat jij zowel verbaal als in je gedrag duidelijk bent in wat wel en niet (meer) kan, zal je een luisterend oor treffen!

Hedwig

Meester in strak inparkeren

Binnen mijn familie maar ook wel daarbuiten is bekend dat ik met de auto altijd een parkeerplekje weet te bemachtigen dichtbij mijn doel. Op de meest drukke momenten op zaterdag heb ik het plekje naast de deur van de supermarkt. Ik geef toe, soms rij ik een extra rondje daarvoor en het helpt dat ik een meester ben in strak inparkeren. Het lukt me vrijwel altijd en overal, tot grote frustratie van sommigen in mijn omgeving????. Een stuk lopen vond ik stom. Waarom langzaam op je doel af als je met een auto of fiets veel sneller bent. En waarom wandelen mensen altijd op van die verstandige “kijk mij wandelen” schoenen?

Stappenteller

Een aantal jaren geleden was ik opeens erg (fysiek en mentaal) moe van al het racen, alle targets, alle rollen die ik had en rollen die ik vond dat ik op me moest nemen. Toen ik daarbij hulp zocht omdat een kleine APK niet genoeg bleek, is lopen langzaam in mijn leven gekomen. Aan de slag gaan met gedachten, gevoelens, oud zeer en belemmerende patronen kan niet als je blijft racen en te strak inparkeren. Ik was niet meteen om….. Een stappenteller werkte voor mij om mijn systeem, dat vraagt om targets, gerust te stellen. Ik wist niet precies waarom maar ik begon mijn ommetjes fijn te vinden. Waarom werkt wandelen en middelmatig actief bewegen positief op ons lijf en brein?

Ons stresssysteem is continu actief

Bij al onze activiteiten is ons stresssysteem actief. Het geeft een beetje gas als je fysiek en/of geestelijk actief bent. Het geeft wat meer gas als je fanatiek gaat sporten of een moeilijke klus gaat doen. En het beschermt ons al sinds de oertijd tegen echt bedreigende situaties zoals een wild dier. Het stressysteem zorgt er dan voor dat we vluchten, vechten of bevriezen. Dat is een acute vorm van stress die ons nog steeds van pas komt bij grote bedreigingen. De afgelopen decennia zijn er nieuwe stressoren bijgekomen die ons lichaam aanzetten tot het veelvuldig en soms continu indrukken van het gaspedaal van ons stresssysteem: de continue stroom van informatie en social media, hoge werkeisen, vervagen van werk- en privétijd, de vele verschillende rollen.

Door een samenspel van hormonen en andere stoffen zorgt het stresssysteem dat onze hartslag omhoog gaat, we sneller gaan ademhalen en alert worden. Hierdoor kunnen we overleven en fysieke, cognitieve en emotionele uitdagingen aan. Een fantastisch systeem dat we elke dag volop gebruiken. Dat is ook prima behalve als we er geen rekening mee houden dat het een batterij is die ook elke dag net als die van onze mobiele telefoon, opgeladen moet worden. Als we het stresssysteem keer op keer onvoldoende rust geven kan het overbelast raken. Onze stresshormonen slaan dan op hol of ze worden lamgeslagen. Je voelt je gejaagd of juist lusteloos en moe. We spreken dan van chronische stress.

Het positieve effect van wandelen

Er is een heel scala aan maatregelen die je kan nemen om beter voor jezelf en je stresssysteem te zorgen waarvan wandelen er één is. Door te wandelen worden twee gebieden in onze hersenen geactiveerd die een positief effect hebben. Allereerst de hypocampus die zorgt voor een rem op het stresssysteem maar ook zorgt voor ons geheugen en leervermogen. Deze is onder invloed van te veel stressactiviteit geremd geraakt. Misschien herken je wel dat je in een stressvolle periode gemakkelijk zaken vergeet en minder gemakkelijk iets nieuws leert? Even wandelen geeft dus niet alleen je stresssysteem wat rust maar zorgt er ook voor dat je daarna weer beter zaken kan opnemen.

Een ander gebied wat we door wandelen activeren is de prefrontale cortex. Dit gebied zorgt in onze hersenen voor zelfreflectie, relativering en het controleren van impulsen maar remt ook ons “voelbrein” (amygdala) waar onze negatieve emoties en herinneringen liggen opgeslagen. Ons “voelbrein” stimuleert het stresssysteem. Stress en negatieve gevoelens gaan zoals je wellicht weet vaak samen. Fijn als een wandeling via de prefrontale cortex voor wat relativering en mentale rust kan zorgen!

Wandeloordelen aan de kant

Inmiddels is voor mij een rondje lopen, soms kort, soms lang, een regelmatige activiteit. Vaak alleen, om mijn gedachten te ordenen of om nieuwe te krijgen. Deze blog is lopend ontstaan. Maar ik loop ook met anderen, zelfs beroepsmatig als onderdeel van het coachtraject. En omdat ik officieel erkend heb dat ik fout zat met mijn wandeloordelen, mag ik ook weer met vriendinnen mee (#durfsorrytezeggen). Soms krijg ik daarbij wel natte voeten want over de drempel van de verstandige schoenen heb ik me nog niet gezet (#blijfookjezelf).

Wil je meer weten over het voorkomen of te lijf gaan van chronische stress dan helpen we je graag. De Moogelijk stresscoaches werken volgens de CSR methode waarin aandacht wordt gegeven aan de mix van bio-fysiologische, psychologische en sociale oorzaken.

Yvonne