Altijd bereikbaar?

In maart was ik in Stockholm op bezoek bij mijn zoon die daar op stage was. Ik schreef toen het eerste deel van mijn Zweedse Blogtrilogie. Het onderwerp was dat overal en altijd kunnen werken nieuwe uitdagingen met zich meebrengt onder andere in de werk/privé balans. In deze blog ga ik daar graag wat verder op in: Wanneer ben je wel en niet bereikbaar en op welke manier? Hoe zit het dan met je persoonlijke effectiviteit?

Ik ben al lang weer terug uit Stockholm en zoonlief recent ook weer. Via app, telefoon, skype en mail waren we al die tijd in close contact. Misschien wel meer en intensiever dan nu zijn leven hier hem weer opslokt. Door de appjes en foto’s die dagelijks over en weer gingen waren wij steeds een beetje in Stockholm en hij een beetje in Nederland. Dat was een fijn gevoel, het was best even wennen zonder hem in huis en uiteraard was hij digitaal altijd meer dan welkom. Nu 6 maanden later moeten we als gezin wel weer even wennen aan de fysieke energie en ruimte die hij opnieuw inneemt maar het familiesysteem voegt zich snel.

Werk/privé balans

Ik merk dat ik in mijn werk/privé balans met cliënten, klanten en collega’s in deze continu digitale tijd moeilijk kan terugvallen op een dergelijk systeem. Nu werkdagen zich 24/7 presenteren vind ik het soms ingewikkeld daar een goede weg in te vinden. Van 9.00 tot 17.00 uur van maandag tot vrijdag is geen logisch gegeven meer. Waar ik me als avondmens overigens ook maar wat graag niet meer aan houd. Maar wanneer ben ik wel/niet bereikbaar voor mijn werk en hoe communiceer ik daar over?

Snelle contactmogelijkheden

Ik hoor en zie ook bij mijn coachcliënten dat zij hiermee worstelen. Hun persoonlijke effectiviteit, bereikbaarheid en timemanagement kent nieuwe uitdagingen. Werk-appgroepen die exploderen waaruit het maar moeilijk is om relevante informatie te filteren. Een baas die te pas en te onpas mailt en appt. Hoe snel wordt een antwoord verwacht? Ik merk in mijn eigen contacten dat de één het erg prettig vindt als ik snel reageer, terwijl een ander het ervaart als “hete adem”. Alle hedendaagse snelle contactmogelijkheden vragen een nieuw systeem waarin elkaars verwachtingen worden gemanaged. Kortom we moeten het er met elkaar over hebben! Daarbij hoort dat je zelf weet wat jouw voorkeursstijl is, snapt hoe het voor de ander of anderen werkt en samen een vorm vindt die past bij de context.

Soms loopt het organisch of kun je creatief komen tot een optimale samenwerking. Zoals tussen mij en mijn Moogelijk compagnon. Zij is van de extreem vroege ochtendarbeid en ik ben op mijn best in de avond. Niet echt een “match made in heaven” zou je zeggen. Maar het werkt fantastisch! In de totstandkoming van onze materialen en concepten gaat zij in de vroege ochtend verder waar ik de avond ervoor gebleven ben en overdag overleggen we.
Yvonne

Als coach tref ik regelmatig cliënten die in hun (eerste) baan aanlopen tegen de samenwerking met ervaren en vaak kritische collega’s.

De kritische senior

Deze senior collega’s hebben al veel vlieguren gemaakt en beschikken over parate kennis en ervaring. Hun senioriteit maken ze vaak op een kritische wijze kenbaar, zeker wanneer ze de rol van mentor toebedeeld hebben gekregen. Niet zelden vinden deze verantwoordelijke seniors het lastig om werk volledig te delegeren en blijven ze er vaak bovenop zitten.

Tegenvallende prestaties

Het gevolg is dat de junior, die het allemaal heel graag en meteen goed wil doen, steeds verder in zijn of haar schulp kruipt en niet de gewenste performance laat zien waarop hij is aangenomen. Dit proces versterkt de corrigerende functie van de senior collega, die mede verantwoordelijk is gemaakt voor de professionele ontwikkeling van de junior collega. Zo belanden zij samen in een vicieuze cirkel.

Hoe doorbreek je de cirkel in een onprettige samenwerking?

Hoe kun je deze cirkel doorbreken?  De eerste stap is het aanbrengen van een scheiding tussen de positieve intentie van de senior en de soms (te) fors geuite kritiek. De senior heeft er geen belang bij deze collega tot op de grond af te branden, maar is er juist bij gebaat wanneer deze collega hem of haar kan ontlasten in het werk. De tweede stap is inzicht in je eigen aandeel in deze situatie; er is sprake van actie-reactie. Wat laat jij zien? Hoe reageer je op feedback? Hoe houd je de communicatie open?

Blijf communiceren vanuit de volwassen positie

Het is belangrijk om te kijken hoe je vanuit gelijkwaardigheid kunt blijven communiceren. In de Transactionele Analyse wordt een onderscheid gemaakt tussen interactie vanuit de positie van de Ouder, de Volwassene of het Kind. Waarbij een reactie vanuit de Ouderpositie (streng, belerend of zelfs bestraffend) vaak een reactie oproept vanuit de Kindpositie (terugtrekken, mokken of brutaal) en omgekeerd. Het is belangrijk om naar je eigen positie te kijken; lukt het je om vanuit de volwassen positie te blijven handelen? Kun je open en eerlijk blijven vragen om verduidelijking? Deel je ook weleens een compliment uit? En hoe goed ben je in staat om feedback te ontvangen? Meer inzicht in deze interactiepatronen kan heel helpend zijn. Mocht je daar hulp bij kunnen gebruiken, schroom niet om contact op te nemen!

Hedwig Passier

Overal en altijd kunnen werken
Wegens groot succes heeft Moogelijk een vestiging in Stockholm geopend!…………. Het is natuurlijk maar hoe je het verkoopt! Overal en altijd kunnen werken brengt nieuwe uitdagingen mee in werk/privé balans maar ook in samenwerking, elkaar vertrouwen en communicatie.

De afgelopen dagen was ik inderdaad in Stockholm. Maar dat had niets met werk te maken. Mijn zoon loopt er een half jaar stage en hij was jarig. Een goede reden dus om hem te bezoeken en mee te beleven hoe hij nu tijdelijk leeft en werkt. Zijn stage ging tijdens mijn doordeweekse aanwezigheid uiteraard gewoon door. Met dat gegeven, mijn gevulde werkactielijst én de sneeuw in Stockholm in deze tijd van het jaar besloot ik ook wat uurtjes te gaan werken. Inclusief wat meetings via live videocontact. Wat super dat dat kan in deze digitale tijd! Maar ben ik daarmee een workaholic? Of loop ik er de kantjes vanaf omdat ik zomaar tussendoor extra vrij neem?

Oud denken versus nieuwe mogelijkheden
Bij een teamcoaching die ik vorige week gaf was dit ook min of meer het thema. Er was frictie tussen de teamleden over het tijdstip waarop iedereen op kantoor diende te zijn. Over of je je afsluiten van de rest met oortjes is geoorloofd? Of het bijwonen van informele momenten met de rest van de organisatie een must is? Is dat dan werk of moet dat in eigen tijd? Ben je wel efficiënt genoeg als je thuis werkt? Ben je alleen hard aan het werk als je zichtbaar achter je PC zit? Is met de benen op tafel een discussie met elkaar voeren ook werk? Is iemand die altijd exact om 17.00 uur stopt minder betrokken? Geeft ’s avonds om 22.00 uur je mail beantwoorden blijk van een enorme arbeidsethos? Op zich is dit een oud thema: “wie loopt de kantjes ervan af?” en “ik werk harder dan jij!”. Maar met de mogelijkheden van het nieuwe werken is het meer dan ooit een issue en vraagt het om een nieuwe benadering! Het oude denken en de nieuwe mogelijkheden kloppen nog niet met elkaar.

Afspraken en vertrouwen
De neiging van het team was om terug te gaan naar afspraken in de sfeer van 9.00 tot 17.00 uur, controleerbaar op gedrag en aanwezigheid! Wat jammer van alle mogelijkheden die maken dat we werk kunnen afstemmen op onze levensfase, op wie we zijn, op waar we goed in zijn, op wat we fijn vinden! En dat uiteraard en bovenal zo te doen dat er een optimale mix ontstaat met wat er gedaan moet worden. Dat vraagt kijken en luisteren naar elkaar, afspraken op resultaat en van daaruit elkaar vertrouwen en de ruimte geven. Het vraagt ook om een nieuwe managementstijl van sturen op output. Het team is nu in deze richting met elkaar aan de slag.

De trip naar Stockholm heeft mij naast invulling van mijn moederkloekbehoefte en een korter werkactielijstje ook veel (werk)inspiratie opgeleverd. Hoe fijn! Stof genoeg voor een Zweedse Blogtrilogie! Tot later!

Yvonne